“Nie da się zaprzeczyć, że interwencjonizm i socjalizm są nadmiernie popularne w obecnych czasach. Żaden logiczny argument nie osłabi tej popularności. Fanatycy uporczywie odmawiają słuchania nauk ekonomicznych. Doświadczenie niczego ich nie uczy. Z uporem maniaka tkwią przy swoich wyobrażeniach.
“Aby zrozumieć, dlaczego są oni tak uparci, musimy pamiętać o tym, że źródłem cierpienia wielu ludzi jest to, iż sprawy nie zawsze toczą się po ich myśli. Człowiek rodzi się jako aspołeczne, egoistyczne stworzenie i dopiero z czasem uczy się, że jego wola i potrzeby nie są jedynymi na świecie. Uświadamia on sobie, że oprócz niego są jeszcze inni ludzie, którzy także posiadają wolę i potrzeby. Dopiero żywe doświadczenie ukazuje mu, że aby móc realizować swoje plany, musi on akceptować fakt istnienia woli i życzeń innych ludzi. Musi się do tych faktów dopasować, gdyż w przeciwnym przypadku niczego nie osiągnie. Społeczeństwo jawi się więc człowiekowi jako coś, co nie spełnia jego oczekiwań. Czuje on, że współobywatele oceniają go o wiele surowiej, niż na to zasługuje. Według własnego mniemania zasługuje od społeczeństwa na coś więcej, niż dostaje. Każdy dzień przynosi zarozumialcowi (a któż w ogóle pozbawiony jest pychy?) kolejne rozczarowania. Każdy dzień udowadnia jednostce, że jej wola wchodzi w konflikt z wolą innych ludzi.
“W wyniku tych rozczarowań człowiek o słabych nerwach ucieka w marzenia. Marzenia o świecie, w którym liczy się tylko jego wola. W świecie swoich marzeń jest dyktatorem. Tylko on, co zyskuje jego aprobatę, ma rację bytu. On sam wydaje rozkazy, inni zaś muszą je wykonać. Tylko jego racja się liczy” (Ludwig von Mises, Interwencjonizm, Kraków 2000, s. 135-136).
Ciekawe, że słowa te zostały napisane prawie siedemdziesiąt lat temu.
