„Gdy nadeszło wypełnienie czasu, zesłał Bóg Syna swego, który się narodził z niewiasty i podlegał Prawu, aby wykupił tych, którzy byli pod Prawem, abyśmy usynowienia dostąpili” (Galacjan 4,4-5).

Rozważanie

Często postrzegamy Boże Prawo jako coś negatywnego, czemu należy przeciwstawić łaskę. Jednak Pismo Święte przedstawia Prawo jako coś dobrego. Problemem nie jest więc Prawo, lecz my. Cały rodzaj ludzki, a nawet całe stworzenie jęczy i wzdycha z powodu Upadku. Apostoł Paweł mówi o „znikomości”, jakiej został poddany cały świat ze względu na odstępstwo Adama. Z kolei Boże Prawo jest święte i pokazuje, jak ma żyć doskonały człowiek. Niestety do czasu obiecanego Zbawiciela nikt nie wypełnił całego Prawa – dopiero Jego życie i śmierć uczyniły zadość wszystkim żądaniom Prawa. Jeśli więc jesteśmy w Chrystusie, to jesteśmy również doskonałymi wykonawcami Prawa oraz zaadoptowanymi dziećmi Boga.

Modlitwa

Panie wieków, obiecałeś dać Zbawiciela, który w wyznaczonym czasie narodził się z kobiety. Twój Syn doskonale wypełnił Prawo, abyśmy mogli stać się Twoimi dziećmi. Chwalimy Cię i wysławiamy za Twą doskonałą miłość okazaną we właściwym czasie. Amen.

Zastosowanie

Juliusz Cezar adoptował Gajusza Oktawiusza, ojca późniejszego cesarza Augusta. W świecie grecko-rzymskim adopcja oznaczała nie tylko przyjęcie do rodziny, ale też zrównanie w prawach z rodzonymi dziećmi. Również my zostaliśmy zaadoptowani przez Boga i otrzymaliśmy status królewskich dzieci, tak jakbyśmy nigdy nie zbuntowali się przeciw Stwórcy. Porozmawiaj z rodziną o tym, co to znaczy, że w Chrystusie jesteśmy dziećmi Boga.

Opracował Garrett Craw.
Tłumaczył Bogumił Jarmulak.

Podziel się

„Albowiem znacie łaskę Pana naszego Jezusa Chrystusa, że będąc bogatym, stał się dla was ubogim, abyście ubóstwem jego ubogaceni zostali” (2 Koryntian 8,9).

Rozważanie

W czasie Adwentu czytaliśmy historię narodzin Jezusa z Ewangelii św. Łukasza. W tłumaczeniu Biblii Króla Jakuba jest to jeden z najpiękniejszych utworów świata. Znajdujemy tam niemal wszystko: niespodziankę, lojalność i posłuszeństwo, patos, nieoczekiwany zwrot akcji, stada owiec… A przede wszystkim chwałę. Chwałę zapierającą dech w piersiach! Aniołowie, którzy zwykle śpiewają w niebie: „Święty, Święty, Święty”, tu śpiewają na ziemi: „Chwała na wysokości Bogu, a na ziemi pokój ludziom dobrej woli”. Armia aniołów zstąpiła z nieba, by świętować ni mniej, ni więcej tylko uniżenie Chrystusa!

Już przed wcieleniem bogactwo Chrystusa przekraczało wszelkie wyobrażenie. Naszym umysłom i ustom brakuje myśli i słów, by je opisać. Był Bogiem Synem, jeszcze zanim stał się człowiekiem. W mocy i chwale był równy Bogu Ojcu. Jednak zrezygnował z bogactwa, by stać się biednym, a uczynił to dla nas. W uniżeniu objawił swą pokorę.

W 27. pytaniu Małego katechizmu westminsterskiego czytamy: „Na czym polegało uniżenie się Chrystusa?”. Odpowiedź brzmi: „Uniżenie się Chrystusa polegało na Jego narodzinach w ubóstwie, poddaniu Prawu, doświadczeniu niedoli doczesnego życia, przyjęciu Bożego gniewu i przekleństwa krzyża, a także na pozostawaniu przez pewien czas pod władzą śmierci”.

Katechizm stwierdza, że uniżenie się Chrystusa miało swój początek w stajence, a skończyło się wraz ze zmartwychwstaniem. Niestety bardzo często patrząc na stajenkę i Dzieciątko w żłobie, widzimy tylko słodkiego bobasa. Musimy jednak pamiętać, że żłóbek i krzyż to nierozdzielne elementy tej samej historii – Dzieciątko z Betlejem trzydzieści trzy lata później zostało ukrzyżowane za nasze grzechy. Syn Marii jest Synem Boga, który przyszedł na ziemię, by stoczyć z szatanem walkę na śmierć i życie. Bardzo często Boża chwała objawia się w podobny sposób. Izrael ujrzał chwałę Boga zstępującą na górę, a potem obłok chwały poprowadził go na pustynię. Mojżesz widział od tył chwałę Boga, a potem jego twarz jaśniała jej odbiciem. Obłok Bożej chwały pojawił się nad Namiotem Zgromadzenia i Świątynią w czasie ich poświęcenia. Jednak we wszystkich tych przypadkach w odpowiedzi widzieliśmy jedynie radość lub strach ludzi. Tylko w historii narodzenia Pańskiego słyszymy śpiew aniołów, co świadczy o niezwykłej chwale uniżenia Jezusa Chrystusa.

Modlitwa

Ojcze, łączymy się z anielskim chórem, wielbiąc Twoją przymierzową wierność. Przez Twojego Ducha pomóż nam zrozumieć i pojąć chwałę objawioną w przyjściu Jezusa Chrystusa, abyśmy w Dzieciątku złożonym z żłóbku ujrzeli chwałę uniżonego Syna Bożego. Amen.

Zastosowanie

Zaśpiewaj W żłobie leży oraz Przyszedł bezbronny na świat. Posiadane przez nas bogactwa są niczym w porównaniu z bogactwem, z którego zrezygnował dla nas Chrystus. Z drugiej strony, wszystko, co mamy i czym jesteśmy, otrzymaliśmy od Boga. Wszelkie materialne i duchowe bogactwa są Jego darem. Porozmawiaj z rodziną, czy mógłbyś z niektórych z nich zrezygnować i podzielić się nimi z innymi. Odrobina uniżenia może sprowadzić wielką chwałę.

Opracował Tom Brainerd.
Tłumaczył Bogumił Jarmulak.

Podziel się

„Albowiem tak Bóg umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał, aby każdy, kto weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny. Bo nie posłał Bóg Syna na świat, aby sądził świat, lecz aby świat był przez niego zbawiony” (Jan 3,16-17).

Rozważanie

Bez wątpienia powyższe słowa to najczęściej cytowany fragment Pisma Świętego. Można je spotkać w wielu różnych miejscach, gdzie służą głównie celom ewangelizacyjnym. Uważane są za najbardziej zwięzłe podsumowanie przesłania Ewangelii. Prawdopodobnie znasz je na pamięć.

Ewangelista Jan mówi w nich o życiu wieczny, które zostało nam dane w Jezusie Chrystusie. Jest to nowe życie, do którego prowadzi nowe narodzenie (Jn 3,3). Jednak Jan mówi przede wszystkim o miłości Boga. Bóg umiłował świat tak bardzo, że ofiarował zań własnego Syna. Miłość Boga objawiła się we wcieleniu i ukrzyżowaniu Bożego Syna. Pisze o tym również Paweł w liście do Rzymian: „Bóg zaś daje dowód swojej miłości ku nam przez to, że kiedy byliśmy jeszcze grzesznikami, Chrystus za nas umarł” (Rz 5,8).

Wiersz 17. uzupełnia wiersz 16. – danie Syna oznacza Jego posłanie. Jednak Bóg nie posłał Syna tylko do Izraela, lecz do całego świata i całej ludzkości. Syn przyszedł, by zostać „wywyższonym (…), aby każdy, kto weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny” (Jn 3,14-15). Choć świat zasługiwał na sąd, to jednak Bóg dał światu swego Syna. Czy to właśnie nie jest zaskakującym punktem zwrotnym Ewangelii? Miłość zamiast potępienia!

Czy chcesz poznać miarę Bożej miłości? Najpierw spójrz do żłóbka na Dziecię zawinięte w pieluszkę. Potem spójrz na Człowieka odartego z ubrania i godności i powieszonego na krzyżu. Patrz na Niego i uwierz, że ze względu na zbawienie świata żłóbek musiał prowadzić do krzyża.

Modlitwa

Niebiański Ojcze i wszechmogący Boże, jak wielka jest Twoja miłość okazana nam w Panu Jezusie Chrystusie. Pomóż nam coraz lepiej rozumieć Twoją miłość objawioną w narodzinach i śmierci Twojego jednorodzonego Syna, aby nasze usta i życie jeszcze pełniej głosiły Twoją chwałę. Rozpal nasze serca Twoją miłością, abyśmy nigdy nie zobojętnieli dla Ewangelii. Modlimy się w imieniu Jezusa. Amen.

Zastosowanie

Czy słowa z Jana 3,16 stały się dla ciebie zbyt powszednie i zwyczajne? Co możesz zrobić, by wciąż pobudzały cię do radosnego wielbienia Bogu? Jak Boża miłość może objawiać się w twoim życiu? Przeczytaj 1 Mojżeszową (Rodzaju) 28,15 oraz Jana 1,51 i 3,14, a następnie zastanów się, w jaki sposób krzyż Chrystusa jest drabiną łączącą niebo i ziemię.

Opracował Joe Thacker.
Tłumaczenie Bogumił Jarmulak.

Podziel się

„Abraham, ojciec wasz, cieszył się, że miał oglądać dzień mój, i oglądał, i radował się. Wtedy Żydzi rzekli do niego: Pięćdziesięciu lat jeszcze nie masz, a Abrahama widziałeś? Odpowiedział im Jezus: Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, pierwej niż Abraham był, Jam jest” (Jn 8,56-58).

Rozważanie

W ósmym rozdziale Ewangelii według św. Jana Jezus odpowiada na oskarżenia, że jest opętany przez demona. Stwierdza, że jest wypełnieniem obietnicy danej przez Boga Abrahamowi. Abraham zaś nie tylko oglądał, ale i cieszył się z powodu przyjścia Jezusa. Jak to możliwe? Przez wiarę. Abraham radował się przyjściem Jezusa, kiedy Bóg złożył mu obietnicę potomka. Radował się, kiedy bezpłodna Sara urodziła Izaaka. Radował się, kiedy Bóg przygotował barana na górze Moria. W tym wszystkim dostrzegał to, co wciąż było odległą przyszłością, a mianowicie że Jahwe-Jireh (Bóg zaopatruje) miał wprzyszłości dostarczyć Baranka, czyli wcielonego Chrystusa, na ofiarę za grzechy Bożego Lud.

Ponadto w powyższych słowach Jezus bardzo wyraźnie mówi o swej boskości i wiecznym istnieniu: „Zanim Abraham był, Jam jest”. To znaczy, że w Nim mieszka pełnia boskości. Co więcej, dowiadujemy się, że Bóg jest stwórcą również czasu, a Jego istnienie, miłość i panowanie przekraczają wszystkie granice czasoprzestrzeni. On nas umiłował i wybrał jeszcze przed założeniem świata (Ef 1,4).

Cudowne jest to, że możemy patrzeć w przeszłość i widzieć to, co Bóg uczynił, podczas gdy bohaterowie wiary Starego Przymierza mogli tylko patrzeć w obiecaną przyszłość i wiarą przyjmować Boże obietnice. To kolejny powód do wdzięczności Bogu.

Modlitwa

Nasz Ojcze, wielbimy Cię za wiarę Abrahama, dzięki której mógł ujrzeć przyjście Chrystusa i radować się Nim. Dziękujemy też za to, że możemy czytać o przyjściu Jezusa i jeszcze bardziej się nim cieszyć. Dziękujemy za Tego, który jest, a także za Jego sprawiedliwe i miłosierne panowanie na sprawami wielkimi i drobnymi. Panie, wzmocnij naszą wiarę w spełnione obietnice oraz w to, że jesteś stale obecny w naszym życiu. W imieniu Chrystusa. Amen.

Zastosowanie

Porozmawiaj z rodziną o radością związanej z nadchodzącymi wydarzeniami (świętami, urodzinami, weselami i itp.). Gdzie w Starym Testamencie widzimy oczekiwanie na narodziny Mesjasza? Jakim błogosławieństwem jest spoglądanie w przeszłość na wypełnione obietnice Boga, które o zdecydowanie przewyższają nawet to, o czym mówili prorocy? Jak fakt, że żyjemy po narodzinach Chrystusa, wpływa na nasze życie?

Opracował Jay Barfield.
Tłumaczył Bogumił Jarmulak.

Podziel się

„Prawdziwa światłość, która oświeca każdego człowieka, przyszła na świat. Na świecie był i świat przezeń powstał, lecz świat go nie poznał” (Jn 1,9-10).

Rozważanie

Ewangelista Jan pisze między innymi o Janie Chrzcicielu, który nosił odzienie z sierści wielbłądziej, głosił kazania o żmijowym plemieniu i chrzcił na pustkowiu. Jan Chrzciciel nie był jednak światłością świata, lecz wskazywał na prawdziwą Światłość, która najpierw stworzyła świat, a teraz nań przyszła. Jednak, o dziwo, świat, który stworzył, nie poznał Go.

Kiedy ktoś nagle zapala światło w ciemnym pokoju, oczy potrzebują trochę czasu, by do niego się przyzwyczaić. Podobnie było z Izraelem, kiedy przyszedł Jezus. „Lud, który chodzi w ciemności, ujrzy światło wielkie, nad mieszkańcami krainy mroków zabłyśnie światłość” (Iz 9,1). Czasami chcesz nawet, by ktoś wyłączył światło. Może sam wstaniesz i je zgasisz. Tak uczynił Izrael. Zgasił Światłość, która przyszła na świat, by powrócić do ciemności.

Ale czy można zgasić słońce? Słońce jest naszym źródłem ciepła i światła, a stworzył je Syn Boży, Jezus. On jest prawdziwą światłością świata. 21 grudnia to najkrótszy dzień w roku, kiedy słońce najkrócej świeci. Ojcowie Kościoła wybrali właśnie tę porę roku na Boże Narodzenie, byśmy pamiętali, że w najciemniejszej godzinie świata wzeszło dla nas Nowe Słońce. Począwszy od Bożego Narodzenia dzień staje się coraz dłuższy. A Światłość, która oświeca wszystkich ludzi, każdego dnia świeci również w twoim życiu. W zbudowanym przez Mojżesza Namiocie Zgromadzenia stał świecznik, który nieustannie płonął (2 Mj 25,31). W Świątyni Salomona było już dziesięć dużo większych świeczników (1 Krl 7,49), co symbolizowało, że Boże światło świeciło w Izraelu jeszcze mocniej. Lampy świecznika były zasilane olejem z drzew oliwnych (2 Mj 27,20-21). Z kolei prorok Zachariasz miał wizję świecznika, który czerpał oliwę wprost z gałęzi drzewa. Zapowiedział też, że Słowo Boże będzie rządzić w mocy Ducha (Za 4,2-6). Zaś w pierwszym rozdziale Objawienia św. Jana widzimy Jezusa chodzącego między świecznikami symbolizującymi siedem kościołów. Napełnia Go moc Ducha, a On jest światłością świata (Jn 8,12). Podobnie Duch napełnia nas i dlatego Jezus wzywa nas, byśmy byli światłością świata (Mt 5,14). Z kolei Psalm 128 przyrównuje rodzinę do drzewa oliwnego. Matka jest jak owocujący krzew winny, a dzieci jak sadzonki oliwne. Duch Święty sprawia, że również rodzina może świecić światłem prawdy i miłości.

Na początku Bóg wypowiedział Słowo i rzekł: „Niech stanie się światłość” i stała się światłość. Podobnie kiedy Jezus przyszedł na świat, Bóg powołał do istnienia nowe stworzenie. Uczynił to nie dlatego, byś mógł znaleźć prezent pod choinką, lecz żebyś poznał Jego Syna, Światło Świata, a poznawszy, chwalił Go i radował się Nim na wieki. 

Modlitwa

Nasz łaskawy Ojcze, dałeś nam największy dar. Wybacz, że nie zawsze dziękujemy Ci za to, co nam dajesz, i nie zawsze przyjmujemy Twe dary z radosną wiarą. Dzisiaj dziękujemy Ci szczególnie za dar światła i życia. Dziękujemy za Zbawciela. W Jego imieniu modlimy się. Amen.

Zastosowanie

Porozmawiaj z rodziną o tym, jakie światło roztaczacie jako rodzina. Jak możecie być źródłem światła i życia w tym świątecznym czasie?

Opracował Steve Hemmeke.
Tłumaczył Bogumił Jarmulak.

Podziel się