Wielu chrześcijan oburza się, kiedy poganie odrzucają bożonarodzeniowe tradycje lub próbują poddać je poganizacji. Jednak taka reakcja nie powinna nas dziwić, jeśli pamiętamy biblijne opisy narodzin Pańskich i reakcję, z jakimi spotkało się Dzieciątko. Czytamy tam o wielkiej radości, ale i o wielkiej nienawiści. Wystarczy wspomnieć Heroda Wielkiego i rzeź niemowląt w Betlejem. Narodziny Króla królów zagroziły życiowym interesom obrońców starego porządku. Spotkały się także z wrogością elit religijnych ludu Bożego, co tylko dowodzi ich repoganizacji.

O tym, że narodziny Jezusa oznaczają upadek wielu władców, prorokowała Maria: “Strącił władców z tronów” (Łk 1,51), i Symeon: “Ten przeznaczony jest, aby przezeń upadło i powstało wielu w Izraelu, i aby był znakiem, któremu się sprzeciwiać będą” (Łk 2,34). Z czasem konflikt narastał, aż dzieci Ojca Kłamstwa nie były już w stanie znieść światła prawdy i zamordowały Dzieciątko z Betlejem.

To znaczy, że jeśli poganie chętnie obchodzą Boże Narodzenie, to coś złego stało się z Bożym Narodzeniem i obrazem Jezusa przez nie promowanym. Wedle Pisma Świętego jest On bowiem Światłością, która ujawnia nasze złe uczynki i dlatego od niej uciekamy (Jn 3,19-20). On jako Słowo Boże przenika naszego ducha i duszę i osądza najgłębiej ukryte tajniki serca (Hbr 4,12-13). Ci, którzy miłują ciemność, bo ich uczynki są złe, nienawidzą światłości (Jn 3,19-20). Dlaczego więc poganie mieliby radować się z powodu nadejścia Światłości i Słowa Bożego?

Jeśli jednak poganie odrzucają Boże Narodzenie w takiej formie, w jakiej obchodzi je Kościół, to znaczy, że Kościół dochował wierności Chrystusowi.

„Oni zaś, wysłuchawszy króla, odeszli. A oto gwiazda, którą ujrzeli na Wschodzie, wskazywała im drogę, a doszedłszy do miejsca, gdzie było dziecię, zatrzymała się. A ujrzawszy gwiazdę, niezmiernie się uradowali” (Mateusz 2,9-10).

Rozważanie

Dziś kończy się dwunastodniowy okres Bożego Narodzenia. Jutro Epifania. Dzisiejsze czytanie przypomina, jak narodziny Zbawiciela objawione zostały narodom. Ludy żyjące w ciemności zobaczyły wielkie światło, a ci, którzy siedzieli w dolinie cienia śmierci, ujrzeli światłość (Mt 4,16).

Wiele już powiedziano na temat gwiazdy, którą ujrzeli Mędrcy i która zaprowadziła ich do miejsca narodzin Jezusa. Czy to była prawdziwa gwiazda, czy też kometa lub cudowne zjawisko, nie jest tu najważniejsze. Ważniejsze jest to, co zrobili, zobaczywszy gwiazdę – Mędrcy posłusznie za nią podążyli. A kiedy zauważyli, że gwiazda zatrzymała się nad celem ich wędrówki, ogarnęła ich wielka radość.

Boże Narodzenie to czas wielkiego wesela z powodu dobroci Boga objawionej w Jego Synu. Wszyscy żyliśmy w ciemności, zanim Chrystus do nas przyszedł. Potykaliśmy się na każdym kroku do czasu, gdy narodził się Jezus – Światłość świata. Do nas ta Dobra Nowina dotarła nie w formie gwiazdy na niebie, lecz Ewangelii. Lecz podobnie jak Mędrcy musimy przyjąć ją w posłuszeństwie wiary, abyśmy chodzili w światłości, jaką jest Chrystus (1 Jn 1,7). Możemy też wielce radować się narodzinami Nowego Słońca i to nie tylko w czasie Bożego Narodzenia, lecz każdego dnia roku.

Modlitwa

Wszechmocny Boże i nasz niebiański Ojcze, wielbimy Cię za dar Twego umiłowanego Syna, a naszego Pana Jezusa Chrystusa. Pokornie dziękujemy Ci za światło Ewangelii, które dotarło i do nas. Wcześniej żyliśmy w ciemności, lecz teraz jesteśmy dziećmi światłości. Pomóż nam chodzić w tej światłości do końca życia oraz radować się nią tak jak Mędrcy. Chwała Tobie wielki Ojcze, Synu i Duchu Święty teraz i zawsze, amen.

Zastosowanie

Porozmawiaj z rodziną, dlaczego i jak możecie wspólnie radować się Dobrą Nowiną o narodzinach Chrystusa. W czym może przejawiać się wasze posłuszeństwo objawieniu Bożemu? Jak wyglądałoby wasze życie, gdyby nie oświeciła was światłość Chrystusa?

Opracował Jeff Harlow.
Tłumaczył Bogumił Jarmulak.

„Wówczas Herod przywołał potajemnie mędrców, dokładnie dowiedział się od nich o czasie pojawienia się gwiazdy. I posłał ich do Betlejem i rzekł: Idźcie, dokładnie się dowiedzcie o dziecięciu, a gdy je znajdziecie, donieście mi, abym i ja poszedł oddać mu pokłon” (Mateusz 2,7-8).

Rozważanie

Niezwykle ważni goście ze wschodu przybyli do kraju Heroda z daniną – hojnymi darami dla potężnego władcy. Kiedy Herod usłyszał o narodzinach potomka Dawida, który miał przejąć władzę nad Izraelem, wyraził życzenie, by spotkać się z nowo narodzonym królem.

Herod przypomina mi ludzi, którzy twierdzą, że szukają Boga i chcieliby, by dał im jakiś znak swego istnienia, aby mogli weń uwierzyć i Go uczcić. Lecz oczywiście są w tym równie szczerzy jak Herod.

Herod zląkł się. Zepchnięty do narożnika wcale nie miał zamiaru zginać kolan przed Jezusem, lecz Go zaatakować. Jednak niechcący pomógł tym, którzy szczerze szukali Chrystusa. Jego podstępne słowa zachęciły gości ze wschodu do kontynuowania poszukiwań. Przez chwilę szukali Jezusa w Jerozolimie, zamiast podążać za Gwiazdą. Teraz znów szukali mądrości w objawieniu Bożym, a Mesjasza w mizernej mieścinie Betlejem. I, o ironio, zostali tam wysłani przez samego Heroda! A Bóg, który stworzył gwiazdy i wyznacza ich drogi, zasiada na niebiosach i śmieje się.

Modlitwa

Nasz wielki i wszechmocny Ojcze, ustanowiłeś Króla, który panuje na Twej świętej górze. Dziękujemy za to, że dzięki Twojej łasce mogliśmy zgiąć przed Nim kolana. Zgodnie z Twoją obietnicą modlimy się: Przyjdź Królestwo Twoje, bądź wola Twoja jak w niebie, tak i na ziemi, aby wszystkie narody oddały hołd Twojemu Synowi, ku chwale Twego świętego imienia. Amen.

Zastosowanie

Porozmawiaj z rodziną o tym, w jaki sposób panowanie Chrystusa zagraża istniejącemu porządkowi rzeczy, oraz o tym, jak Bóg unieważnia plany bezbożnych, by umocnić swoje Królestwo.

Opracował Tim Gallant.
Tłumaczył Bogumił Jarmulak.

„Zgromadziwszy wszystkich arcykapłanów i nauczycieli ludu, wypytywał ich, gdzie się ma Chrystus narodzić? A oni mu rzekli: W Betlejemie Judzkim; bo tak napisał prorok: I ty, Betlejemie, ziemio judzka, wcale nie jesteś najmniejsze między książęcymi miastami judzkimi, z ciebie bowiem wyjdzie wódz, który paść będzie lud mój izraelski” (Mt 2,4-6).

Rozważanie

Jednym z lepiej znanych fragmentów Pisma Świętego są słowa Jezusa znajdujące się w centrum Ewangelii św. Mateusza, w których Jezus pyta uczniów: „A wy za kogo mnie uważacie?” (Mt 16,15). W odpowiedzi Piotr złożył wyznanie wiary: „Tyś jest Chrystus, Syn Boga żywego” (Mt 16,16). „Chrystus” znaczy „namaszczony”. Chrystus był zatem długo oczekiwanym zbawicielem i władcą Izraela. Z kolei w Liście do Kolosan czytamy, że w Chrystusie „są ukryte wszystkie skarby mądrości i poznania” (Kol 2,3). Widzimy więc, że znaczenie słowa „Chrystus” jest głębokie i bogate. Niestety sam Jezus często spotykał się z niezrozumieniem swej osoby i misji. Ewangelista Mateusz pisze, że zaraz po złożeniu wyznania wiary Piotr zaczął upominać Jezusa, gdyż nie dopuszczał myśli, że Chrystus może cierpieć i być zabity.

W drugim rozdziale Ewangelii św. Mateusza czytamy o mędrcach, którzy przybyli złożyć hołd nowo narodzonemu królowi. To znaczy, że Chrystus jest też królem! Uczeni w Piśmie i kapłani powiedzieli Herodowi, że obiecany król miał narodzić się w Betlejem i być dobrym pasterzem dla swego ludu. On wyprowadzi lud z ciemności do cudownej światłości. Nie tylko zaprowadzi lud nad spokojne wody, ale też da mu pić wodę życia. Urodził się w Betlejem, to znaczy w „domu chleba”, ponieważ był prawdziwą manną z nieba. Jezus to Dobry Pasterz – inaczej niż Herod, który był nie dbającym o stado najemnikiem. Dlatego Jezus nie dokonał rzezi niemowlątek, lecz oddał za nie życie.

Modlitwa

Nasz łaskawy Ojcze, który jesteś w niebie, w Chrystusie ukryłeś wszystkie skarby mądrości i poznania. Jego też uczyniłeś zbawieniem świata. Dziękujemy Ci za Słowo, w którym możemy Go coraz lepiej poznawać i przez które przemieniasz nas na Jego podobieństwo. Pomóż nam składać przed światem dobre świadectwo o Chrystusie. W Jego imieniu modlimy się. Amen.

Zastosowanie

Chrystus jest królem, pasterzem, wojownikiem, obrońcą i wyzwolicielem, przyjacielem, sługą, pomocnikiem, uzdrowicielem, chlebem i winem, życiem i pokojem itd. Przede wszystkim jednak jest cierpiącą ofiarą. Czy możesz powiedzieć, kim jeszcze jest Jezus? Zastanów się, jak cierpienie i ofiara dodają chwały i wartości tytułom Chrystusa (pomyśl np. o cierpiącym królu lub ofiarnym pasterzu).

Opracował Mike Ferguson.
Tłumaczył Bogumił Jarmulak.

„Gdy zaś Jezus narodził się w Betlejemie Judzkim za króla Heroda, oto mędrcy ze Wschodu przybyli do Jerozolimy i pytali: Gdzie jest ten nowo narodzony król żydowski? Widzieliśmy bowiem gwiazdę jego na Wschodzie i przyszliśmy oddać mu pokłon. Gdy to usłyszał król Herod, zatrwożył się, a z nim cała Jerozolima” (Mateusz 2,1-3).

Rozważanie

Jest pewna ironia w tym, że wieść o narodzinach Jezusa w jednych wzbudziła tak wiele radości i nadziei, innych zaś wielce zaniepokoiła, a nawet zagniewała. Jak czytaliśmy, kiedy król Herod usłyszał o narodzinach Dziecka, które miało zostać królem Żydów, „wielce się zatrwożył”, a wraz z nim Jerozolima.

Nie dziwmy się, że Jezus Chrystus przynosi nie tylko pokój, ale i miecz. Przyjaciele, rodziny, narody i świat dzielą się ze względu na osobę Jezusa – na tych, którzy przychodzą, by Go wielbić, i na tych, którzy są wielce zaniepokojeni Jego obecnością.

Intrygujące jest również to, że o wiele łatwiej jest narazić się, mówiąc o Jezusie niż o Mahomecie, Buddzie lub greckich bogach. Jezus jest kontrowersyjny. A ponieważ jest najważniejszą postacią w historii świata, świat musi się opowiedzieć za lub przeciw Niemu. Nawet święta Bożego Narodzenia wzbudzają zakłopotanie, a wielu zastanawia się nad tym, jak zachować święta, lecz pozbyć się Jezusa.

Jezus jest Królem, a w czasie Bożego Narodzenia świętujemy Jego pokojowe panowanie, lecz pamiętajmy, że pokój wymaga walki z królestwem ciemności. Chrystus prowadzi tę walkę poprzez swój Kościół. Jednak nie walczymy tak, jak świat, nasz oręż nie jest cielesny, lecz „ma moc burzenia warowni dla sprawy Bożej; nim też unicestwiamy złe zamysły i wszelką pychę podnoszącą się przeciw poznaniu Boga, i zmuszamy wszelką myśl do poddania się w posłuszeństwo Chrystusowi” (2 Kor 10,4-5).

Możemy zatem cieszyć się Bożym Narodzeniem, wiedząc, że bitwa należy do Pana.

Modlitwa

Niebiański Ojcze, wielbimy Cię za to, że dałeś nam Króla i sprawiłeś, że zgięliśmy przed Nim nasze kolana. Wyznajemy, że bez Twej łaski bylibyśmy jak Herod – nienawidzący i bojący się Ciebie. Lecz Twoje miłosierdzie przeprowadziło nas do Twego trony łaski. Pomóż nam dochować wierności Jezusowi, naszemu Królowi. Pomóż nam okazywać należny Mu szacunek. Prosimy, aby ten nowy rok był kolejnym rokiem pokojowych rządów Chrystusa, a my abyśmy mieli odwagę we wszystkim być Mu posłuszni. Amen.

Zastosowanie

Porozmawiaj z rodziną o konkretnych przykładach konfliktu między Jezusem a światem. Wszak Jezus Król nie jest mile widziany nawet w niektórych kościołach. Pomyśl też o sferze polityki. Jak wyglądałoby nasze społeczeństwo i kraj, gdybyśmy wszystko poddali Chrystusowi?

Opracował Dean Hellekson.
Tłumaczył Bogumił Jarmulak.