“»Człowiek jest tym, co je« – wypowiadając się tak niemiecki filozof-materialista Feuerbach był przekonany, że twierdzeniem tym kładzie kres wszelkim »idealistycznym« spekulacjom o naturze człowieka. Lecz w samej rzeczy, nie zdając sobie z tego sprawy, wypowiedział jedną z najbardziej religijnych idei człowieka. Albowiem na długo przed Feuerbachem takie właśnie określenie człowieka dane było w Biblii. W biblijnej opowieści o stworzeniu świata człowiek przedstawiony został przede wszystkim jako istota odczuwająca głód, a wszystek świat – jako jego pożywienie. Wedle autora pierwszego rozdziału Księgi Rodzaju zaraz po wezwaniu, by się rozmnażali i czynili sobie ziemię poddaną, Bóg kazał ludziom karmić się płodami ziemi: »Oto wam daję wszelką roślinę przynoszącą ziarno (…) i wszelkie drzewo, którego owoc ma w sobie nasienie: dla was będą one pokarmem« (Rdz 1,29). Po to, żeby żyć, człowiek musi jeść, musi przyjmować świat w swoje jestestwo, wchłaniać i przetwarzać go w sobie, przerabiać go na swoje ciało i krew. Człowiek rzeczywiście jest tym, co je, a cały świat jawi się przed nim jako stół zastawiony do uczty. Ten przez całą Biblię przewijający się obraz uczty to centralny obraz życia, obraz jego początku, jak i jego końca i wypełnienia: »…abyście w królestwie moim jedli i pili przy moim stole« (Łk 22,30)” (Aleksander Schmemann, Za życie świata, Warszawa 1988, s. 7). Dalej Schmemann pokazuje, co to znaczy, że punktem wyjścia dla ludzkiego życia jest nabożeństwo, liturgia, której momentem kulminacyjnym jest Eucharystia. Człowiek nakarmiony ciałem i krwią Chrystusa, człowiek wielbiący Boga, to człowiek wyposażony do pracy w świecie i pracy nad światem. Zatem Eucharystia, właściwie pojęta, nie prowadzi do wyobcowania, lecz do zaangażowania, a to dlatego, że jest dziękczynieniem Bogu za świat, który nam dał, oraz przyjęciem w siebie Chrystusa, który jest Drogą, Prawdą i Życiem.
